DVIJC 140 jaar uitje!

Vlaardingen, 11-01-2020; Auteur: Ruud op den Brouw



Nog voordat de zon ons halfrond had bereikt, reden we met de auto naar de verzamelplaats. Het leven van een schaatsvereniging vindt voornamelijk aan de randen van dag plaats, ben ik achter gekomen. Vooral 's ochtends is er veel activiteit en dan voornamelijk heel vroeg. We komen onderweg geen sterveling tegen, maar worden hartelijk ontvangen door allemaal opgewekte wakkere verenigingsleden. Nadat Peter, onze voorzitter, iedereen ingedeeld en aangespoord heeft, vertrekken we met een stoet van auto's. De bestemming: IJsbaan Leisure World in Dronten, want er moet natuurlijk eerst geschaatst worden. Eenmaal aangekomen, bonden we snel de ijzers onder. Het was heerlijk rustig op de baan dus we konden als vereniging direct de ijsbezetting op peil brengen. Het kon niemand ontgaan: 'DVIJC is here', met al die mooie bontgekleurde DVIJC trainingsjasjes op het ijs!

Al snel ontstonden er groepjes die met elkaar gingen rijden. De wedstrijdrijders van de jeugd kropen bij elkaar in de schaatshouding om een paar mooie rondjes te maken. Al snel sloten er een paar masters aan bij de groep. Onder de leiding van de 'pater familias' Jan werd er ter plekke een programmaatje in elkaar gedraaid. Ik had het zo eens aangekeken en zag een paar perfect uitgevoerde 'poets' rondjes voorbij komen. Geruisloos sloot ik aan bij de groep toen ze even recht opstonden. Bij de volgende bocht zou er weer gereden worden. Ik had niet meegekregen wat de bedoeling was, dus ik dacht gewoon de groep te volgen. Maar na de bocht leek het wel of ik aan de 100 meter sprint deelnam, want na 50 meter lag ik er al af en na 100 meter zat er al meer ruimte tussen de afstand die ik gereden had en de groep. Het was natuurlijk al verdacht dat Pepijn, Meerle en Dion voorin de groep hadden plaats genomen. Het bleek een snelle ronde te zijn. Heb ik weer. Ook onze pupillen waren op dreef. Dus terwijl ik nog bijkwam van het geweld, kwam Sara mij vrolijk aan de rechterkant voorbij schaatsen. Ik deed maar alsof ik het niet zag, zodat ik niet weer hoefde aan te zetten. Martijn en Jeroen hielden alle pupillen met veel flair en enthousiasme aan de gang. Ik zag Noah met een glimlach van oor tot oor op het ijs staan, je hoeft maar naar hem te kijken en je wordt direct lid van onze vereniging.

Maar ook over de volwassen rijders, waarvan niet iedereen regelmatig op de schaats staat, was ik verrast. Zo was er een moeder die niet eens gevallen was. Ja echt! Cor had nieuwe schaatsen en dat zag er bijzonder professioneel uit. Hij gaf eerlijk aan dat hij last had van het rijden van een scheve schaats. In letterlijke zin van het woord dan natuurlijk. Zijn analyse was dat de schaats meer naar binnen hoorde te staan. Als je over zulke details nadenkt, dan wordt het hoog tijd voor wedstrijden, zou ik zeggen. Een van de Masters keek tijdens de lunch verbaasd naar zijn klokje: een rondje 33 gereden!

Zelf heb ik nog enige moeite met het 'diep zitten' tijdens het schaatsen. Dit was het nietsontziende oog van Menco ook opgevallen, dus hij ging voor mij rijden om het voor te doen. Zijn neus was wit van het ijsschaafsel na het eerste rondje, zo diep zat hij! En ik zo goed en zo kwaad als het ging achter hem aan. Na vier rondjes zei hij enthousiast: 'dat was goed laag, hè?'. 'Ja, best goed' zei ik monter, maar nadat hij doorgeschaatst was, heb ik aan een toeschouwer gevraagd mij weer rechtop te zetten. Dat lukte niet meer alleen.

Na het schaatsen begonnen we aan een keurig afgepaste lunch (want we moeten aan ons gewicht denken). Opgediend, gepresenteerd en uitgedeeld door een - naar ik aanneem- cateraar van de voormalig Oostduitse schaatsploeg. De soep, patat en snacks waren gelukkig heerlijk en lekker warm. Het nagerecht bestond uit een fantastische taart, want zoals onze voorzitter treffend zei: 'als je jarig bent, hoor je te trakteren! (DVIJC is 140 jaar! Hoera (3x))

Vervolgens in gestrekte draf naar Thialf; we hebben een strak programma en willen natuurlijk wel op tijd bij het EK schaatsen zijn! In 'It Hearrenfean' aangekomen, is het een zoektocht van jewelste naar een parkeerplaats. Van P2 (vol) naar P8 (ook vol), naar P5 (nog voller), naar P6 (afgesloten), naar P7 (nee- knikkende parkeerwacht) ……. Uiteindelijk hebben we een plekje gevonden. Welke P het was ben ik vergeten, maar het was in ieder geval een takke eind weg.

Na een meer dan frisse en sportieve wandeling kwamen we aan bij Thialf. De sfeer is gelijk goed. De ijstempel is tot de nok afgeladen. Met wat geduld en onvervalst tussenwringen vinden we uiteindelijk een plekje. Wat een sfeer! Zodra de eerste Nederlander op het middenterrein te zien is, laat het publiek van zich horen. De 500m voor de Dames wordt afgesloten met een fantastische tijd van Femke Kok. Deze junior reed een tijd die goed was voor een wereldrecord voor junioren (37,66). Bij de heren grijpt Dai Dai Ntab net naast het goud, maar wel een mooie zilveren medaille. Dan komt de 3000m Dames. Wat er dan gebeurt als Esmee Visser in ongekende snelheden langs komt razen: oorverdovend! Ik was bang dat het aanzwellende geluid haar van de baan zou blazen! De IJstempel schudde op haar grondvesten door het kabaal. Als enige dame reed ze onder de 4 minuten, goed voor een mooie gouden plak. Bravo! Ook Irene Schouten en Carlijn Achtereekte reden een mooi race. Tot slot was bijzonder om te zien dat Claudia Pechstein, die bij mij in de klas had kunnen zitten, nog steeds schaatst. Ze kon geen genoeg krijgen van het publiek en heeft meer ererondes gemaakt dan alle Nederlanders bij elkaar.

In de dweilpauze werden er interessant uitziende cadeautjes in het publiek gegooid. Recht op Dion, Vera en Pepijn af. De handen gingen in de lucht, deze was voor ons! Ze zagen zichzelf al in die onesie rondlopen; de buit was binnen. Maar ondanks het trainen op 'niet iemand tussen de groep laten', had een zeer onaardige man op de rij voor hen het pakketje ook gevangen en hij trok het hardhandig naar zich toe. De harten waren gebroken en het cadeautje was weg. Kortom, dit onderdeel komt volgend jaar ook op het trainingsprogramma.

Als laatste race de 5000 meter. Als iemand zich mr. Thialf mag noemen, dan is dat Sven Kramer. Deze 'Michael Jackson' van het ijs kan zijn gezicht niet vertonen of iedereen begint te joelen. Vanwege de temperatuur kun je waarschijnlijk niet flauwvallen, maar de gekte nam bijzondere proporties aan. Hij reed ook nog een geweldige race en het publiek genoot er met volle teugen van. Toen kwam Patrick Roest. Zou hij die tijd van Sven nog kunnen overtreffen? Maar het was een bijzondere middag (hij moet ook geweten hebben dat DVIJC zijn memorabele 140-jarige uitje had) en ik zag dat hij extra gedreven was. Twee ronden voor de finish werd duidelijk dat er een baanrecord in zat. Alle DVIJC-ers schreeuwden hun longen uit hun lijf. Oeehh … ja, nee, ja, nee … JAAAAAA!!! Op 4 honderdsten een baanrecord (6:08,92). Ik ben ervan overtuigd dat als wij, DVIJC-ers, niet zo hard hadden geschreeuwd, dat hij het net niet had gered. Op zijn tandvlees reed hij die laatste ronde. Graag gedaan Patrick! Geweldige rit!

Toen weer richting huis. Maar niet voordat we onderweg nog het restaurant met de goudgele bogen hadden aangedaan. Met een grote groep zaten we aan te kleine tafeltjes, lekker dicht op elkaar, na te genieten van de dag. Hoewel je op moest passen dat je eten niet onder je neus weg geroofd werd, was het een gezellige afsluiting van een succesvolle dag. Meer dan geslaagd, volgend jaar weer :-)!